Het verhaal van PTSS hulphond Nina - Nina - PTSS hulphond

Nina is een kruising heidewachtel x engelse springer spaniël en is 19 dec jl. 3 jaar geworden.
Nina is bij mij komen wonen toen zij 1 jaar oud was, vanaf het eerste moment zijn wij onafscheidelijk. 

Het eerste jaar heb ik Nina getraind tot PTSS hulphond met intensieve privé begeleiding vanuit Kibo Medical Detection Dogs. 

Naast een X aantal handelingen bestaat Nina haar werk vooral uit het signaleren en melden van spanningsopbouw wanneer ik dit zelf niet kan/durf waar(te)nemen en om mij te helpen in ‘het hier- en nu’ te blijven. Zodat ik kan blijven functioneren en de klap bij thuiskomst dragelijker is/ minder lang aanhoudt. 
Nina houdt van haar werk, spelen, knuffelen, slapen maar vooral van lange wandelingen. Strand en duinen behoren tot haar favoriete locaties. Ze probeert, geloof ik, daarom altijd zoveel mogelijk zand mee naar huis toe te nemen.. 

Dan nu over mijzelf: 
Ik ben Joyce (30jaar) moeder van Rosanne (5) en getrouwd met Jos. Wij wonen in Heerhugowaard. 
Voordat ik mijn trauma doormaakte had ik een goed functionerend, werkend en sociaal leven en deed aan sport. 
Dat leven is volledig weggevaagd nadat ik, ruim 5 jaar geleden, mijn trauma doormaakte. 
Dit geldt eigenlijk ook voor mijn persoonlijkheid. De ‘Joyce’ van voor het trauma zal er gerust nog zijn, maar ik herken mezelf niet meer in haar. 

Ik begon met schrijven op deze pagina omdat persoonlijk sociaal contact lastig is geworden voor mij. Toch wilde ik familie, vrienden, kennissen, donateurs en eenieder ander die geïnteresseerd is, op de hoogte te houden van de ontwikkelingen die Nina en ik maakten tijdens ons opleidingstraject. 

Toen Nina gediplomeerd was begon ik mezelf dankzij haar steeds verder te ontwikkelen. Uiteraard met up’s en down’s maar waarin, tot op de dag van vandaag een stijgende lijn in te zien is. 

Het is allang niet meer alleen Nina waar ik over schrijf. Inmiddels schrijf ik vooral over hoe ik me door het leven met PTSS heen worstel en hoe Nina mij daarbij ondersteunt.

PTSS is voor mij een gevangenis van triggers met muren die uit stress, angst en paniek bestaan. Zonder Nina kan ik hier alleen aan ontsnappen wanneer ik al mijn gevoel wegmaak (dissociatie) en volledig op de automatische piloot functioneer. 

Rationeel gezien weet ik dat er niets gebeurd, ik wéét dat ik veilig ben, alleen mijn lichaam begrijpt dat niet meer. 

Wanneer ik los sta van mijn gevoel ga ik al mijn grenzen voorbij. Het gevolg hiervan is dat mijn belastbaarheid afneemt, de triggers harder aankomen en de muren van angst, stress en paniek dikker worden. Waardoor het me nog meer energie kost om daar weer uit te komen. 

Nina betekend voor mij vooral ‘vrijheid’. Uit mijn gevangenis kunnen ontsnappen zonder al mijn gevoel weg te hoeven maken. Op de momenten dat ik een muur door moet, leidt Nina mij af, waardoor ik dichter bij mezelf kan blijven staan en steeds beter in contact kan/ durf (te) blijven met mijn gevoel.

 

De muren zijn er, maar Nina maakt dat ik er op een gezondere manier doorheen kan gaan en, wanneer ik goed doseer, ze dezelfde dikte blijven behouden. 
Wanneer ik veel positieve ervaringen heb gaat het me steeds iets gemakkelijker af. Maar dikwijls gebeurd het me dat ik even helemaal klaar ben met de dagelijkse strijd die ik moet leveren, om iets te kunnen doen wat op functioneren lijkt.

Momenteel probeer ik vooral dingen te doen waarvan ik weet dat ik het kan, in plaats van de dingen waarvan ik graag zou willen dat ik het kan. 
Dit is niet makkelijk aangezien ik liever streef in plaats van accepteer. 

Tot slot willen Nina en ik jullie bedanken voor jullie steun door ons te volgen, de berichtjes die we krijgen onder onze posts en privé, het meedenken en jullie begrip.

Mijn naam is Caitlyn, ik ben 17 jaar oud en mijn maatje heet Hero.
Ik heb een aantal medische aandoeningen wat mijn leven lastig maakt. 
Zo heb ik onder andere Asperger (autisme) en coeliakie (glutenallergie).
Toen ik 9 jaar oud was kreeg ik diabetes mellitus type 1. Vreemd genoeg werd ik daardoor nog meer gepest op school. 
Het getreiter heb ik altijd verborgen gehouden, maar in groep 8 hield ik het niet langer vol. 
Ik kreeg vervolgens twee keer een burn-out. 
Er ontwikkelde zich bij mij een gegeneraliseerde angststoornis. Dit uitte zich door enorme angsten, waardoor ik niet meer naar buiten durfde. Als ik naar buiten wilde, dan ging er altijd een bekende volwassene met mij mee, waarachter ik mij kon verschuilen. 

Ik kreeg paniekaanvallen waarbij ik black-outs kreeg en helemaal niets meer kon, behalve op de bank zitten en mij verschuilen achter mijn laptop. 
Natuurlijk moest ik behandeld worden bij een GGZ en daar werd al snel duidelijk dat mijn klachten dezelfde waren als bij PTSS, in mijn geval een gegeneraliseerde angststoornis die versterkt werd door mijn Asperger.

Ook ging ik vanaf dat moment naar een speciaal onderwijs, wat mij ook veel moeite kostte, vooral vorig jaar toen ik examens had. Mijn examen heb ik gelukkig cum laude afgerond. Ik ben door mijn problemen nu vrijgesteld van leerplicht en hoef niet meer naar school.

Gelukkig kwam mijn moeder in contact met Stichting Kibo Medical Detection Dogs en na een intakegesprek en de goedkeuring, kreeg ik de hoop dat ik weer wat plezier kon gaan krijgen in mijn leven. 

Ik zou een hond krijgen, die mij zowel met diabetes als met PTSS zal helpen, een combi-hulphond dus. Na een lange zoektocht naar een geschikte hond is Hero de Jack Russel op mijn pad gekomen. Ik heb mijn hulphond Hero genoemd, omdat hij mijn held wordt! Door de komst van Hero kan ik weer lachen en hij geeft mij een veilig gevoel. 

 

Door Hero ben ik de laatste 8 maanden zo verbeterd, dat ik samen met hem bij ons in de omgeving naar buiten durf. Ik laat Hero helemaal zelfstandig meerdere keren per dag uit. En ik kan nu samen met hem zelfstandig kleine boodschappen doen bij ons in de buurtsupermarkt. 
Ik had ook altijd angst dat ik alleen zou zijn wanneer ik een hele lage hypo zou krijgen. Door Hero zijn die zorgen nu weg, want hij let op mij en geeft aan wanneer mijn bloedsuikerspiegel te laag of te hoog is. Hierdoor voel ik mij extra veilig. 

 

Door de komst van Hero en de hulp van Kibo, heb ik een punt bereikt die we mijn veilige basis noemen. Vanuit deze basis kan ik gaan bouwen aan een toekomst. En als het even niet gaat, dan ga ik weer terug naar deze basis, zonder het gevoel te hebben dat ik heb gefaald. 
Nu kan ik met begeleiding gaan plannen voor mijn toekomst en bouwen aan meer zelfstandigheid, natuurlijk samen met Hero.

 

Wat heel bijzonder is, is dat de steun van Hero zo groot is, dat ik geen grote angstaanvallen meer heb. Zijn aanwezigheid en steun is daarbij alles wat ik nodig heb. Daarom hoeft hij niet meer verder getraind te worden voor PTSS, maar alleen nog een hogere nauwkeurigheid voor de diabetes. 

Wat de liefde en trouw van een hondenmaatje al niet kan bereiken. 
 

Voor mij betekent Hero dat ik naar de toekomst durf te kijken en dat ik mij veilig voel met hem. 
Hero is daarom mijn beste vriend!

Diabetes hulphond hoe werken ze?

21740553_818248625001251_201979010020771

www.diabetestype1.nl

Een hypo op tijd voelen aankomen, is belangrijk. Maar niet iedereen met diabetes krijgt duidelijke signalen. Een goed getrainde diabetes hulphond kan je waarschuwen, volgens Amerikaanse onderzoekers in 2015. Zijn honden echt zo slim?

De Boer: ‘Bij een hypo moet de hond eerst de baas waarschuwen. De volgende stap is het halen van een tasje met hulpmiddelen, zoals de hypokit.’ Een goed getrainde hond reageert volgens haar meestal eerder dan een continue glucosesensor. ‘Je kunt de hond leren om precies bij een bloedsuiker van 4,0 of 3,5 mmol/l te reageren. En als de baas de hond afwijst, doordat hij niet door heeft dat hij een hypo heeft, dan moet de hond weten dat hij door moet gaan met helpen.’

https://www.diabetestype1.nl/onderzoek/dagelijks-leven/73-hond-waarschuwt-bij-hypo-s

"Ik ben nooit meer alleen met mijn diabetes"

7-jarige Bas verteld over zijn diabetes hulphond Yoda

Lees hier het hele verhaal

Schermafbeelding 2018-11-23 om 12.07.37.
74568eaa4358fcf68cc1a43b28a68ec2.jpg

Gezond door mijn diabetes hulphond

Zie ik dat nou echt op mijn sensor staan?! De hele dag bijna alleen maar binnen mijn streefwaarden geweest?! De wonderen zijn de wereld nog niet uit! Met een diabetes hulphond.

https://www.diabetestype1.nl/blogs/dagelijks-leven/129-gezond-door-mijn-diabetes-hulphond

Joyce Mooij-Komen (29) heeft PTSS en zorgt voor PTSS hulphond Nina

 

Tonic: Ha Joyce, waarom heb je een PTSS hulphond?

Vijf jaar geleden maakte ik een trauma mee, hierna werd ik angstig en kreeg ik last van dissociatieve verschijnselen. Dit werd zo erg dat ik uiteindelijk alleen nog maar in bed lag. Ik kwam niet meer buiten, kleedde me niet meer aan en kon niks meer hebben. Omdat het zo slecht met me gesteld was, zeiden therapeuten dat ik niet belastbaar genoeg was voor verdere behandeling. Persoonlijk had ik geen idee hoe ik mijn belastbaarheid zou kunnen vergroten. Ik voelde me alleen. Hoe kon ik beter worden als niemand me nog wilde helpen? Toen heb ik me aangemeld bij KIBO, een stichting die hulphonden opleidt. 

En van Stichting KIBO kreeg je een hond?

Nee, Stichting Kibō doet de bemiddeling en ik moest Nina zelf aanschaffen. De training doorliep ik samen met Stichting KIBO, maar die moest ik ook zelf betalen. Omdat mijn man en ik hiervoor de financiële middelen niet hadden, hebben we een crowdfunding gehouden. Dat ik alles zelf moest doen was zwaar, omdat ik bijna niks aankan en bij te veel prikkels vastloop. Gelukkig heeft mijn man me geholpen. Inmiddels woont Nina twee jaar bij ons en vergroot ze mijn belastbaarheid.

Wat is het belangrijkste dat Nina voor je doet?

Nina kan mijn stresslevel ruiken. Wanneer die te hoog is, geeft ze dit aan door mij een pootje te geven. Dat is belangrijk, want als mijn stresslevel voor lange tijd te hoog is, raak ik in een crisistoestand. Dan raak ik zo gedissocieerd dat ik het contact met mezelf en de omgeving verlies. Dit kan wel dagen duren. 

Wat doet Nina nog meer om je hiermee te helpen? 

Ze leidt me af van traumagerelateerde triggers: onverwachte bewegingen en geluiden. Ook maakt Nina me wakker als ik onrustig slaap, zodat ik niet te lang in een nachtmerrie blijf hangen. Tot slot kan Nina mij zelfstandig uit een situatie trekken. Dit mag zij alleen doen als mijn spanning zo hoog is opgelopen dat ik niet meer op haar kan reageren.

Wat betekent Nina voor jou?

Nina betekent ontzettend veel voor mij. Door haar lukt het mij weer om tijd met mijn man en dochter door te brengen en erop uit te gaan. Hierdoor kom ik steeds meer uit mijn sociale isolement dat is ontstaan door mijn PTSS en heb ik weer een toekomstperspectief.

Contact

Heeft u vragen? Neem contact met ons op

door onderstaand contactformulier in te vullen

Stichting Kibō Medical Detection Dogs

KVK-nummer:  70223149

RSIN:               858199592

IBAN ING:        NL74 INGB 0008 2781 23

Bezoekadres (alleen op afspraak)

Ampèrestraat 18L

3861 NC Nijkerk

Email: secretariaat@Kibomdd.nl

Tel:     0321 75 04 29 

Leden:

  • Facebook Social Icon
  • Instagram Social Icon
  • YouTube Social  Icon

© - 2019 By Stichting Kibō Medical Detection Dogs - Privacy Policy